ساوه شناسی | همه چیز درباره ساوه

اطلاعات جامع در مورد شهر ساوه

ساوه از شمال به شهرستان زرندیه و استان قزوین، از جنوب به شهرستان تفرش و استان قم، از شرق به استان تهران و قم و از غرب و جنوب غربی به استان همدان و شهرستان کمیجان محدود می‌گردد.

 ساوه شناسی – جمعیت

ساوه از شهرهای استان مرکزی و مرکز شهرستان ساوه، در کشور ایران است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۲ برابر با ۲۰۱۸۲۸ نفر است. ساوه یکی از شهرها و مناطق باستانی بازمانده از دوره ساسانی است که در اواخر آن دوره و در اوایل دوره اسلامی یعنی سال ۲۲ هجری، جزو ایالت جبال یا کوهستان بوده‌است.

 ساوه شناسی – تاریخ باستان

ساوه یکی از شهرها و مناطق باستانی بازمانده از دوره ساسانی است. این شهر در دوران گذشته در برخورد کلان‌ترین راه‌های کاروانی میان ری باستان، همدان، اصفهان، قزوین، زنجان، قم و کاشان قرار داشته و در روزگار پارتیان یکی از خانمان‌های مهم میان راهی بوده و در سدهٔ ۷ (پیش از میلاد) یکی از دژها و خانمان‌های سرزمین ماد به‌شمار می‌رفته و زیست همگانی در این بخش از ایران از پیشینه و دیرینگی بسیار برخوردار است و از دید زمین‌شناسی از آن دوران سوم و چهارم زمین‌شناسی می‌باشد. ساوه نخست از توابع میدان بوده و بعد بخشی از ری بزرگ شده و به سبب نزدیکی با میانه‌های نیرومند برخی دودمان و پادشاهان بر ایران گذشته از این که همواره از ارزش ویژه‌ای برخوردار بوده دارائی و چمنزارهای آن نیز از دیرباز جای توجه دودمان‌ها بوده و روی همین پایه فرمانروایان آن اغلب از میان دولتمردان بنام برگزیده شده‌اند بعد از ساسانیان حکومت سامانیان و آل بویه و سپس سلجوقی بر این سرزمین دست داشتند.

 ساوه شناسی – پیشینه مذهبی

ساوه از دیر باز محل برخوردهای نظامی ایران بوده در دوره مغول نیز گذرگاه جهانگردان بیگانه شد مارکوپولو ی و نیزی و بسیاری از پیامبران و مبلغان آئینی، بازرگانان، و ایلچیان در گزارش‌ها و نوشته‌های خود از ساوه یاد کرده‌اند. پی آمد حمله مغول کاهش شدید مردم ساوه بوده که کاهش زیاد ماندگاران روستایی و ویران شدن دستگاه‌های آبیاری موجب افت شدید کشاورزی در سرزمین ساوه شد. در دوره صفویه که آئین شیعه آئین رسمی کشور شد منطقه ساوه در دوره یاد شده جزو زمینگاه علی شکر بود در سال ۹۰۸ با چیرگی صفویه بر پادشاه مراد عثمانی همدان که والی‌نشین زمینگاه یاد شده بود بدست قزلباش‌ها افتاد. در روزگار صفویه مردم ساوه از تیره‌های گوناگون بودند و زبان و آداب و روسوم آنان نیز طبعاً با هم فرق داشت؛ ولی بیشتر مردم از همان گذشته پارسی‌زبان با گویش محلی بودند تا به امروز هم ادامه دارد.

 ساوه شناسی – تاریخ معاصر

براساس رساله و دست‌نوشته‌ای که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی ایران وجود دارد اوضاع شهر ساوه در دوران قاجار این‌گونه تفسیر شده‌است: نویسنده از قتل‌عام مردم ساوه و ویرانی بناها و آثار پس از حمله چنگیزخان مغول یاد کرده‌است که بعدها توسط صفویان بازسازی شده‌است، وی ساوه را محل زرادخانه (قورخانه) سلطنتی صفویه دانسته‌است، براساس این نسخه خطی ساوه به دلیل تصمیمات حاکمان و پادشاهی قاجار رو به نابودی رفته، به‌طوری‌که راه قافله‌ها و کاروان‌ها را به سمت ساوه ممنوع و فروش انار این شهر را قدغن کرده بودند و به اسم سمنان، کاشان و اردستان می‌فروختند، بر خلاف گذشته صد و پنجاه سال از ساوه فردی به دستگاه حکومتی نمی‌توانسته راه یابد. مساحت کلی ساوه چهل فرسخ که چهار طایفه بزرگ به نام‌های خلج، بیگدلی، بیات و شاهسون داشته‌است.

 ساوه شناسی – مشاهیر

 

ابوسعد آوی
تاج‌الدین آوی

ابن سهلان ساوجی
ابوطاهر خاتونی
احمد اسماعیل‌پور
ابوالفضل انوری
ایل شاهسون بغدادی

بهاءالدین ساوجی

علی‌رضا پنجه‌ای

علی‌اکبر جعفری
ابوالفضل جلیلی

مصطفی چمران

حبیب‌الله ساوجی
حسین اسلامی
حسین بن روح نوبختی

تیلیم خان
رحیم‌علی خرم
فرهاد خیرخواه

سعید رسولی

سلمان ساوجی
فرخنده ساوجی
سید احمدخان ساوه‌ای
یوسف عادل‌شاه
علی سعیدی

محمد شجری
حسین شمس
شیخ جمال‌الدین ساوجی

سید مرتضی عسکری
رضا عقابی

احمد غلامی

فتح‌الله حقیقی

مرشد مداحی

امیرمحمد متقیان
محسن محسنی‌نسب
محمدرضا منصوری
ملا صالح ساوجی
علی موحدی ساوجی
میرزا ابوالفضل ساوجی

محمد نبوتی
ابراهیم نعمتی

 

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

ادامه مطلب...

شهریار شناسی | همه چیز درباره شهریار

اطلاعات جامع در مورد شهر شهریار

این شهرستان به نگین سرسبز غرب تهران نیز مشهور می‌باشد و در این شهرستان انواع میوه‌ها کشت می‌شود، از جمله میوه‌های کشت شده در این شهرستان هلو – زرد آلو – آلبالو – گوجه سبز و … می‌باشد .

 شهریار شناسی – جمعیت

شهرستان شهریار، شهرستانی است در غرب استان تهران است. مرکز آن شهر شهریار است که قبلاً علیشاه عوض گفته می‌شد. این شهرستان با جمعیتی بالغ بر ۷۴۴٬۲۱۰ نفر دوازدهمین شهرستان پرجمعیت ایران محسوب می‌شود.

 شهریار شناسی – تاریخ باستان

شهریار بخشی از شهر تهران که ۱۷۰۰۰ تن سکنه دارد و مرکز آن کرشته و دیه‌های آن «علیشاه عوض» و «رباطکریم» است.  در کتاب‌های جغرافیایی قدیم این نام را به یکی از ولایات مشهور نزدیک ری داده‌اند، و حمدالله مستوفی از قلعه‌ای به همین نام که در شمال شهر بوده‌است یاد می‌کند و بعداً شرف الدین علی یزدی در شرح جنگ‌های تیمور اسم شهریار را به ری داده‌است.

 شهریار شناسی – پیشینه مذهبی

شهرداری شهریار در سال ۱۳۳۱ تأسیس گردید که در بدو تأسیس جمعیت شهر قریب ۵۰۰۰ نفر بوده و پرسنل آن با خدمت به شهروندان را عهده‌دار بودند. از سال تأسیس تاکنون جمعاً ۲۹ نفر در سمت شهردار شهریار بوده‌اند. ۱۳ نفر قبل از انقلاب اسلامی و ۱۶ نفر در دوران انقلاب اسلامی. طولانی‌ترین دوران خدمت را «احمد وزیری» ۵ سال و کوتاهترین دوره تصدی را «داود موثقی» با ۷۳ روز انجام وظیفه نموده است.

 شهریار شناسی – تاریخ معاصر

هم اکنون در این شهرستان ۱۴ تشکل مردم نهاد دارای مجوز وجود دارد. از این چهارده تشکل یازده مورد آن در زمینه امور خیریه فعالیت و تنها سه مورد از آن‌ها فعالیت اجتماعی دارند. از بین سه تشکل با موضوع فعالیت اجتماعی غیر خیریه نیز تنها یک تشکل با عنوان انجمن حمایت از حقوق شهروندان دیده‌بان شهریار نگار به صورت پویا و فعال مشغول فعالیت است به نحوی که فعالیت گسترده این تشکل مردم نهاد موجب گردیده شهریار به عنوان شهر تشکلهای مدنی در غرب استان تهران شناخته شود. مدیر این تشکل مردم نهاد توانسته جوانان توانمند و فرهیخته این شهرستان را گرد هم آورده و تحولی شگرف ایجاد نماید.

 شهریار شناسی – مشاهیر

 

امیر علی‌اکبری

مهدی بلیغ

عبدالعظیم رضایی

محمد شاهمیری
سینا شعبانخانی

آرش صادقیانی

رضا علیاری

ابوالفضل کلهر

علی محمدی
مهدی مهدوی

محمد نوری‌زاد

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

ادامه مطلب...

طبس شناسی – همه چیز درباره طبس

اطلاعات جامع در مورد شهر طبس

مرکز شهرستان طبس، شهری کویری در غرب استان خراسان جنوبی ایران است. این شهر پیشتر جزئی از استان یزد بود که در سال ۱۳۹۱ به استان خراسان جنوبی ملحق شد. پیش از سال ۱۳۸۰ طبس جزئی از استان خراسان بزرگ بود.

 طبس شناسی – جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۹٬۶۷۶ نفر (در ۱۱٬۸۷۶ خانوار) بوده‌است.

 

 طبس شناسی – تاریخ باستان

طبس در دوره هخامنشیان مرزبان‌نشین تابع ایالت شاه‌نشین پارت (خراسان بزرگ) بوده‌است.
در زمان سلوکیان طبس از نفوذ فرهنگی و یورش نظامی آن‌ها بدور ماند و در عین حال به پادگان بزرگ نظامی ایزد خواست (یزد) باج (مالیات) می‌داد.
در دوره اشکانیان طبس پادگان نظامی مهم مرزهای غربی آنان محسوب می‌شد و گاهی دست بدست می‌شده‌است.
در دوره ساسانیان طبس همانند دوره هخامنشیان بود. یزدگرد سوم آخرین امپراتور ساسانی در گریز به سمت مرو چند ماه در طبس اردو زد.

 طبس شناسی – پیشینه مذهبی

در سال‌های ۲۹ هجری قمری سپاه اعراب مسلمانان به فرماندهی عبدالله بن بدیل خزاعی از شمال غرب طبس وارد و قلعه چارده (جوخواه امروز) را متصرف شدند و آماده نبرد با سپاه طبس می‌شدند. مردم طبس صلح خواستند و با ۶۰۰۰۰ درهم خراج سالیانه صلح گردید. این فتح موجب مسرت فراوان عمر بن خطاب، خلیفه دوم شد و دولت ارشد طبس را به عنوان مطلع الفجر و دروازه خراسان نامیدند.

 طبس شناسی – تاریخ معاصر

در دوره قاجاریه امرای عرب شیبانی بر طبس حکومت می‌کردند. در میان امرای شیبانی امیرحسن خان در عمران و آبادی طبس بسیار کوشید. تالار آیینه نشان، عمارات باشکوه و منبت کاری، استخرهای آب باشکوه با نوارهای ۰ هندی، احداث آب انبارها، احداث حمامهای بزرگ و تمیز و مساجد و تکایا و… از اقدامات وی و دولت یا اعقاب اوست.

در دوره معاصر که رضا شاه پهلوی (۱۳۲۰–۱۳۰۴) به قلع و قمع حکومت‌های محلی پرداخت، حکومت بنی شیبان در طبس نیز منقرض گشت. در این دوران شکوه و عظمت طبس به فراموشی سپرده شد.

آب طبس از یک‌پارچه شدن چشمه‌های پرشماری که از راه یک قنات به این شهر آورده می‌شوند و در جایی به نام «فره‌ونگ» از زیر زمین بیرون می‌آیند تأمین می‌شود. این آب در راه خود به خاطر شیب طبیعی زمین چند آسیاب را نیز به راه می‌اندازد. این آب در قدیم پس از آبیاری و گذر از باغ گلشن، وارد شهر شده و باغ‌های و محله‌ها را آبیاری می‌کند و آب‌انبارها را پر از آب می‌نماید

 طبس شناسی – مشاهیر

امیر انتظام الملک

کاظم رجوی
مسعود رجوی

محمد سهرابی

ماشاالله شکیبی

محمدکریم عابدی

محمدحسن پیوندی
محمدرضا مروجی طبسی

عباس واعظ طبسی

 

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

ادامه مطلب...

قصر شیرین شناسی – همه چیز درباره قصر شیرین

اطلاعات جامع در مورد شهر قصر شیرین

قصر شیرین یکی از شهرهای استان کرمانشاه در غرب ایران است. این شهر مرکز بخش مرکزی شهرستان قصر شیرین در غرب استان کرمانشاه است و در نزدیکی مرز ایران و عراق قرار گرفته‌ است. قصرشیرین از شمال شرق به شهرستان سرپل ذهاب و از جنوب شرق به شهرستان گیلانغرب منتهی می‌شود. قصر شیرین به دلیل نخل‌های بلند و همچنین محصولات متنوع کشاورزی مورد توجه بوده‌است. این شهر از دیرباز مکانی برای هم زیستی اقوام مختلف کرد، و مذاهب مختلف از قبیل (شیعه، یارسان، سنی و اقلیتی از یهودی، مسیحی بهائی) بوده‌است.

 قصر شیرین شناسی – جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۸٬۴۷۳ نفر (۵٬۴۷۳ خانوار) بوده‌است.

 قصر شیرین شناسی – تاریخ باستان

قصر شیرین از شهرهای قدیمی و تاریخی استان کرمانشاه است و بنای آن را در آثار تاریخی و ادبی به خسرو پرویز نسبت می‌دهند وی در زمان پادشاهیش باغی وسیع با قصرهایی دلپذیر که متناسب با آب و هوای زمستان این ناحیه بود در این شهر بنا نهاد. پس از حمله عرب‌ها به امپراتوری ساسانیان، قصرهای خسرو پرویز به کلی ویران گشت. تا سال ۱۲۷۰. ق (برابر با ۱۸۵۳ میلادی)، قصرشیرین قصبه کوچکی بیش نبود

 قصر شیرین شناسی – پیشینه مذهبی

ابودلف مسعر بن المهلهل الخزرجی در آغاز سده چهارم هجری قصرشیرین را به صورت شهری «دارای ساختمان‌های بلند و عظیم» که «دید انسان از تعیین ارتفاع آن عاجز، و فکر از پی بردن به آن قاصر است» توصیف کرده‌است. اما یعقوبی در سال ۲۸۷ قمری از ویرانه‌های قصر یاد می‌کند و ابن اثیر از تخریب بیشتر آن در طی زلزله‌ای در سال ۳۴۵ قمری (۹۵۶ میلادی) خبر می‌دهد. حمدالله مستوفی در قرن هشتم هجری و در سال ۷۴۰ قمری (۱۳۴۰ میلادی) قصرشیرین را دارای هوایی بد و دارای بادهای سموم عنوان می‌کند و کاخ شیرین را «اندکی معمور» می‌نامد.

 قصر شیرین شناسی – تاریخ معاصر

با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹ قصر شیرین نخستین شهر از ایران بود که توسط ارتش بعث عراق تسخیر شد. ارتش عراق با ورود به شهر به تخریب شهر پرداخت، چنان‌که تمامی ساختمان‌های شهر در مدت کوتاهی ویران گشت و تنها یک ساختمان باقی‌ماند که به عنوان مقر نیروهای بعثی مورد استفاده قرار می‌گرفت. آثار تاریخی شهر نیز همگی مورد تخریب قرار گرفتند. اگرچه قصر شیرین در روز ۲۰ فروردین ۱۳۶۰ از نیروهای عراقی بازپس گرفته شد، اما بازسازی آن تا پایان جنگ انجام نشد. پس از پایان جنگ در سال ۱۳۶۷ اهالی شهر مجدداً به بازسازی شهر پرداختند و شهر را از نو بنا کردند. همچنین تعدادی از مردمان قصرشیرین در شهرستان ایوانغرب ساکن می‌باشند.

 قصر شیرین شناسی – مشاهیر

 

اصغر آراسته

اسماعیل پوررضا
مهناز افضل

سیاوش چراغی‌پور

خسرو پیله‌ور
خلیل کویکی

یحیی رحیمی

محمدرضا سکوت
سوسن (خواننده)

یحیی شمشادیان

محمدحسین جهانگیری
مرتضی باباخانی

همت بیگمرادی

بهمن یزدی صمدی

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

ادامه مطلب...

کنگاور شناسی – همه چیز درباره کنگاور

اطلاعات جامع در مورد شهر کنگاور

کنگاور نام شهری در استان کرمانشاه است که در شرقی‌ترین قسمت این استان قرار گرفته و مرکز بخش مرکزی شهرستان کنگاور است. معبد آناهیتا دومین بنای سنگی پس از تخت جمشید در ایران می‌باشد که در شهر کنگاور قرار دارد

 کنگاور شناسی – جمعیت

مردم شهر کنگاور به زبان‌ کردی با گویش لکی صحبت می‌کنند.

 کنگاور شناسی – تاریخ باستان

حکومت این شهر در زمان قاجار به ساری‌اصلان سپرده شد. عمارت ساری‌اصلان در مرکز شهر کنگاور همچنان پا بر جا است.

 کنگاور شناسی – پیشینه مذهبی

معبد آناهیتا (کنگاور)
گودین‌تپه
حمام قدیمی توکل
حمام بزرگ
قلعه ساری اصلان
مسجد امام زاده
مسجد جامع کنگاور
شاه زاده محمد ابراهیم
امام زاده سید جمال الدین در فش
پل آجری کوچه
تپه جودا (جهودا)
تپه برج
معدن اله دانه
معدن چهل مران
معدن باغ ملی

 کنگاور شناسی – تاریخ معاصر

نخستین و تنها نشریه کنگاور، ماهنامه آناهیتا است که از دی ماه ۱۳۸۰ به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی محمود صفری در این شهر منتشر می‌شود. ماهنامه آناهیتا در حال حاضر تنها نشریه در استان کرمانشاه است که در خارج از شهر کرمانشاه، مرکز استان چاپ می‌شود

 کنگاور شناسی – مشاهیر

 

محمود امجد

شین پرتو

صفدر رحمت‌آبادی

سید جواد زمانی

زهرا قنبری

ابراهیم کارخانه

محمود محمدی عراقی
یعقوب محمدی‌فر

قدرت‌الله نظری‌نیا

 

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

ادامه مطلب...

بیستون شناسی – همه چیز درباره بیستون

اطلاعات جامع در مورد شهر بیستون

بیستون یکی از شهرهای شهرستان هرسین در استان کرمانشاه است. شهر بیستون در پای کوهی معروف به همین نام و در مسیر شهر کرمانشاه به صحنه واقع شده‌است. دارای دو دهستان به نامهای چهر و مرکزی می‌باشد. این منطقه از دیرباز مورد توجه بوده و تقریباً از تمامی دوران تاریخی در آن یادگاری یافت می‌شود. بیستون در میان شهرهای صحنه و کرمانشاه و در شهرستان هرسین است و رودخانه گاماسیاب نیز از جنوب آن می‌گذرد.

 

 بیستون شناسی – جمعیت

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴٬۹۴۲ نفر (۱٬۴۹۵ خانوار) بوده‌است.

 

 بیستون شناسی – تاریخ باستان

واسیلی بارتولد معتقد بود که نام بیستون از واژه بغستان به معنی جایگاه خدایان می‌آید و احتمالاً نام باستانی آن باگاستانا (بغستان) بوده‌است که در اثر کثرت استعمال و مرور ایام این لفظ به «بیستون» تغییر پیدا کرده‌است.

ژان باتیست تاورنیه در سفرنامه خود، بیستون را «پل شاه» نامیده و ویژگی آن را «پل سنگی بزرگی» بر روی یک رودخانه در دامنه یک کوه دانسته‌است که «مثل دیوار راست» است و «در بالای آن صورت‌های متعدد و بزرگ از اشخاصی که به لباس کشیش ملبوس و مجمره‌های بخوردان در دست دارند» حکاکی شده‌است.

 

 بیستون شناسی – پیشینه مذهبی

بیشتر مردم بیستون پیرو دین اسلام و مذهب شیعه هستند. اقلیت یارسانی نیز ساکن این شهر می‌باشند. زبان ساکنان بیستون کردی با گویش لکی است.

 

 بیستون شناسی – تاریخ معاصر

به سبب جایگاه تاریخی بیستون و اهمیت آن در فرهنگ ایرانی، در شهر تهران خیابانی به نام خیابان بیستون در محلهٔ یوسف‌آباد واقع در منطقهٔ ۶ شهرداری تهران نامگذاری شده‌است. همچنین در شهر رشت نیز خیابانی در مرکز این شهر به نام خیابان بیستون نامگذاری شده‌است.

 

 بیستون شناسی – مشاهیر

 

نورعلی الهی

ایرج گنج‌بخش

ملک‌جان نعمتی

نعمت‌الله مکری جیحون‌آبادی

 

 

 

 

 

منبع: ویکی پدیا

 

ادامه مطلب...