اطلاعات جامع در مورد شهر کرج

 

کرج شناسی – کرج یکی از کلان‌شهرها ایران و همچنین مرکز استان البرز و مرکز شهرستان کرج است. کرج یک شهر کوهپایه‌ای در ایران است که در دامنهٔ رشته کوه‌های البرز و در بلندای ۱۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.

 

 کرج شناسی – جمعیت

جمعیت شهر کرج برپایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۱٬۵۹۲٬۴۹۲ تن بوده که این رقم با احتساب جمعیت ساکن در حومهٔ شهر به ۱٬۹۷۳٬۴۷۰ تن می‌رسد. کرج چهارمین شهر پرجمعیت ایران و بیست و یکمین کلان‌شهر پرجمعیت خاورمیانه است.

کرج پس از تهران بزرگ‌ترین شهر مهاجرپذیر ایران است و هَمچنین جمعیت این شهر نسبت به سایر شهرهای بزرگ ایران جوان‌تر است، و بالاترین میزان رشد موالید یا زاد و ولد را به خود اختصاص داده‌است. این شهر در میان کلان‌شهرهای ایران با رشد جمعیت سالانهٔ ۳/۱۴ درصد بالاترین رشد جمعیت را دارد.

 کرج شناسی – تاریخ باستان

آثار باقی‌مانده در عهد باستان و دوران حکومت هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان در منطقه کرج گواه است که این ناحیه در روزگاران گذشته از تمدن پیشرفته‌ای برخوردار بوده‌است.

کرج مدتی جزء مازندران و زمانی بخشی از ری بوده‌است و گاهی از روستاها طالقان یا شهرستانک محسوب می‌شده‌است. تا پیش از حمله مغول رفت‌وآمد کاروان‌ها بیشتر از راهی بوده که از طریق سگز آباد و شهریار به ری می‌رفته‌است. پس از این دوره راه قزوین–کرج–ری اهمیت بیشتری یافت ولی اهمیت کرج در دوره صفوی به دلیل قرار گرفتن بر سر راه تهران-قزوین-تبریز بیشتر شده و کاروانسراها، پل‌ها و قلعه‌ها ایجاد شده در حاشیه این جاده به آن هویت بخشیده‌است.

 

 کرج شناسی – پیشینه مذهبی

مقدسی در سده چهارم هجری قمری از کرج به عنوان یکی از روستاهای ری نام برده‌است. در آغاز سده هفتم هجری قمری یاقوت حموی نیز کرج را تابع ری دانسته‌است.
حمدالله مستوفی در سده هشتم هجری قمری در کتاب مشهور خود کن و کرج را از ولایات تابع طالقان برشمرده و در ذکر رودخانه‌های عراق عجم از کوهرود نام می‌برد که ویژگی‌های آن به‌طور دقیق قابل تطبیق بر روی رودخانه کرج است.

در سده‌ها میانه اسلام و پس از آن به ویژه در عهد آخرین پادشاهان صفوی که تهران مقر حکومتی دربار می‌شود، مسیر تهران–کرج–قزوین مورد توجه قرار می‌گیرد و به احتمال فراوان کاروانسرا صفوی کرج قابل انتساب به همین دوره‌است.

 کرج شناسی – تاریخ معاصر

دوره قاجار به ویژه دوره فتحعلی شاه و ناصرالدین شاه کرج به علت هم جواری با پایتخت و قرار گرفتن بر سر راه ارتباطی سلطانیه و تبریز مورد توجه سلیمان میرزا قرار گرفت و کاخ سلیمانیه را در آنجا ساخت. در همین دوران سپاهی‌ها زیادی از منطقه عبور کرده و یادداشت هائی از خود بر جا گذاشته‌اند. در این دوره کرج به عنوان قسمتی از راه اصلی تهران-قزوین شناخته می‌شد. در بیشتر سفرنامه‌ها ایرانی و غربی به گستردگی از این مکان یاد نشده‌است.

در سال ۱۳۱۲ هجری خورشیدی با احداث جاده آسفالت تهران-کرج به سواحل دریا خزر و همچنین احداث جاده‌ها غرب کشور (قزوین-همدان-زنجان-تبریز-و…)، کرج به گلوگاه مهم ارتباطی تبدیل گردید. در دوره پهلوی احداث کارخانه‌ها و تأسیسات صنعتی فراوان حد فاصل تهران-کرج-قزوین و اطراف آن باعث شکوفائی و گسترش روزافزون شهر گردید. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، بر سرعت گسترش این کلان‌شهر هر روزه افزوده می‌گردید تا امروزه که چهره یک شهر به نام و مشهور با کلیه پیشرفت‌ها صنعتی، آموزشی، علمی، بهداشتی، تفریحی و… را به خود گرفته، به حدی که چهره چند دهه گذشته آن با چهره کرج امروز غیرقابل مقایسه می‌باشد.

 کرج شناسی – مشاهیر

فاطمه آجرلو
راحله آسمانی

احسان نصری
حمید احمدزاده
مهدی احمدوند
لیلا اسفندیاری
محمود افشاردوست
محمدرضا اکبریان
فاطمه امدادیان
داریوش ایوبی

بهرام قاسمی
محمود بهمنی
بهنام بیات

مهرداد پولادی

مهدی ترابی

سامان جلیلی

حسن کردمیهن
مجید حسینی
بهزاد حیدرشاهی

 کرج شناسی – مشاهیر قسمت دوم

حسین خانبان
اکرم خدابنده
مهدی خداپناه
ولی‌الله خلج
جواد خیابانی

روح‌الله داداشی
مسلم دارابی
احمد دهقان (داستان‌نویس)

مهران رجبی
محمود رضائی هنجنی
خسرو روزبه

مسیح زاهدی

سارا عبدالملکی
حسین سناپور
احمد سنجری

محمد شاه‌بختی
جعفر شجونی
عبدالمجید شرع‌پسند
مهدی شرع‌پسند
بهناز شفیعی

سیروس صابر
ابراهیم صادقی
ستار صید

مهدی طارمی

سید سعیدرضا عاملی
کیمیا علیزاده
محمد علیزاده

غزاله مولاطلب

محمدصادق فاتح یزدی
میلاد فراهانی
حسین فهمیده
مهیار فیروزبخت

بهاره قادریان
امید قربانی
محمدرضا قومی

 کرج شناسی – مشاهیر قسمت سوم

افشین کاظمی
ابوبکر کرجی
یوسف کرمی
علی کریمی
علیرضا کریمی
فرشید کریمی
سعید کمالی دهقان
سید علی کیایی
مصطفی کیایی

مجتبی تقوی
شاهین مجیدی
علیرضا محجوب
محمد کشاورز زاده
حمید محمدی
محمود محمدی (کشتی‌گیر)
شهرام محمودی
مسعود مرادی
مریم پالیزگیر
ابراهیم مسعودی
بابک معصومی
جلال مقامی
هوشنگ منصورخاکی
امین منوچهری
مهران موسوی
مهدی مهدوی
مهرانه مهین‌ترابی
امیر میربزرگی
عباس میرزا ابوطالبی
میلاد کمندانی

محمد نصرتی
ناصر نظامی

رضا ویسه

هدی زین‌العابدین

 

 

 

منبع: ویکی پدیا